Miesięcznik Wychowawca - Wychowanie przedszkolne i wczesnoszkolne

wyszukiwarka

Redakcja Wychowawcy
ul. Mikołajska 17/19
30-027 Kraków
tel./fax (012) 423 23 24
E-mail:
redakcja@wychowawca.pl

Drodzy Czytelnicy!
Kiedyś, przed laty, w jednym z tygodników przeczytałam zapytanie matki i odpowiedź psychologa, którą trudno zapomnieć. Pytanie matki brzmiało: "Co mam robić? Mój 16-letni syn ucieka z domu". Odpowiedź specjalisty rozpoczęła się również pytaniem: "Czy wówczas, gdy Pani synek miał półtora roku, budowaliście razem domki z kloców i razem je burzyliście? Jeżeli nie - niewiele mogę Pani pomóc".
Niełatwe czasy nadeszły dla naszych dzieci. Już samo zaistnienie na świecie staje się wielkim problemem, bo urlopy macierzyńskie skrócone, zasiłki pomniejszone, awans zawodowy matki (również matki - nauczycielki) odsunięty w przyszłość. Zatem racjonalne argumenty przemawiają za niepowoływaniem dziecka do życia. Upowszechnia się sloganowe stwierdzenia nie tylko w prasie, ale i na szkolnych zajęciach w ramach tzw. uświadamiania seksualnego czy (o paradoksie!) wychowania prorodzinnego, o niechcianym dziecku, o nieplanowanej ciąży. A któż z nas, już powołanych do życia, chciałby kiedyś usłyszeć od rodziców: "myśmy ciebie nie planowali" lub "nie chcieli"!
W wielu rodzinach zaczyna brakować okazywania dziecku miłości i przyjaźni połączonej z zaufaniem do losu, który zaplanował nam Pan Bóg. Nie chodzi tu o brak roztropności (w planowaniu poczęć), ale o hojność, wielkoduszność, którą posiadały nasze babcie czy prababcie. Obiady bywały skromne, często jednodaniowe, ale dziecko wiedziało, że jak wróci ze szkoły, będzie mogło przytulić się do fartucha i zostanie pogłaskane spracowanymi rękami matki.
Wszystkie dzieci, szczególnie te małe, wyczuwają atmosferę, która je otacza. Ona bardziej oddziałuje niż słowa czy kupowane w nadmiarze zabawki. Wyniki badań wskazują na dramatyczny niedostatek kontaktów dziecka z rodzicami w ciągu dnia. Często jest to tylko kilkanaście minut na dobę, z czego znaczna część przypada na polecenia typu: "ustaw w przedpokoju buty, czy odrobiłeś już lekcje? a książki - czy spakowane?".
Prawdą jest, że nikt nie uczył nas, jak być dobrym rodzicem, dobrym nauczycielem, nie wskazywał na arsenał metod wychowawczych i nie kazał zastanawiać się: czy karać dziecko? A jeśli tak - to w jaki sposób? Nie przekonywał, że np. warto korzystać z wachlarza nagród.
Nauki uniwersyteckie, a nawet te, które pobieramy w akademiach pedagogicznych raczej nie przewidują praktycznych zajęć, które ułatwiałyby odpowiedź na powyższe dylematy.
Pozostaje zatem nasza rodzicielsko-nauczycielska intuicja, instynkt macierzyński i ojcowski, i... doświadczenie. Szkoda tylko, że niejednokrotnie uczymy się na błędach popełnionych na własnych dzieciach.
Stworzeniu dobrej atmosfery wychowawczej przeszkadzają dziś jeszcze "rywale" w postaci elektronicznych wynalazków. Magnetowidy, komputery, telewizja i słuchawki coraz skuteczniej izolują dziecko od otoczenia. Niektórym rodzicom to odpowiada, bo ich cierpliwość do dziecka, dar miłości nie są wystawiane na próbę. Mają po prostu "święty spokój".
Jednak po latach, wtedy, kiedy rodzice będą usiłowali nawiązać dialog ze swoim nastolatkiem, być może zaczną się ucieczki z domu, alkohol, seks i narkotyki.
Czas darowany dziecku w okresie przedszkolnym i wczesnoszkolnym zaowocuje później, a okazana miłość pomoże w ukształtowaniu dojrzałej, nieegoistycznej osobowości.