Edukacja seksualna w wielu krajach Europy zachodniej jest obowiązkowa, m.in. w Niemczech, Szwecji, Wielkiej Brytanii, a także w Kanadzie i niektórych stanach USA. Szkoleniem objęte są nie tylko nastolatki, ale również dzieci dużo młodsze, czasem nawet przedszkolaki. Jednak pomimo ogromnych nakładów na edukację seksualną (w 2010 roku w Anglii wydano 165 mln funtów), skutki są mało efektywne. Dzieci stają się rodzicami, ofiarami pandemii chorób przenoszonych drogą płciową i wielu zranień psychicznych. Masowe ciąże nieletnich nie wynikają z braku wiedzy, bo rodzaje środków antykoncepcyjnych i sposoby ich używania tamtejsza młodzież bardzo dobrze poznała w ramach nauczania szkolnego.

Badania wielu profilaktyków potwierdzają tezę, że sama wiedza nie wystarczy. Aby wychować młodego człowieka do odpowiedzialności w każdej sferze życia, szczególnie w sferze płciowości, potrzebna jest formacja, czyli kształtowanie charakteru. Ten aspekt uwzględnia polska szkoła wychowania prorodzinnego. Wypracowane i funkcjonujące od 13 lat integralne ujęcie ludzkiej seksualności (podstawy programowe, programy i podręczniki) można uznać za duże osiągnięcie. Wiedza biologiczna przekazywana jest nastolatkom w kontekście informacji z dziedziny psychologii, etyki i socjologii. Seksualność człowieka ukazana w perspektywie małżeństwa i rodziny nie krzywdzi i nie deprawuje. Jeśli przygotowany nauczyciel (nie ginekolog czy seksuolog, który nie ma wykształcenia pedagogicznego!) dobrze poprowadzi ten niełatwy, ale potrzebny przedmiot „wychowanie do życia w rodzinie”, wówczas rodzice polskich dzieci nie powinni mieć obaw. A jeśli, mimo wszystko, nie zechcą posyłać swoich dzieci na te zajęcia, polskie władze oświatowe, respektując artykuł 48. Konstytucji RP, dają im to prawo.

Głównym zadaniem polskiej szkoły w dziedzinie wychowania prorodzinnego jest wspieranie dzieci i młodzieży w ich harmonijnym rozwoju, aby mogły kiedyś założyć szczęśliwe rodziny i dorosły do odpowiedzialnego rodzicielstwa.

W numerze 5/2011:

Dorota Kornas-Biela
Skutki edukacji seksualnej

Krzysztof Mrozek
Wychowanie seksualne

Przemysław Eugeniusz Kaniok
Kohabitacja rodziców
a funkcjonowanie dzieci

Ponadto w wydaniu drukowanym
"Wychowawcy":

s. M. Urszula Kłusek SAC
Pójdź, dziecię!
Ja Cię uczyć każę!

Jakub Goraj
Dobre wyniki „wychowania
do życia w rodzinie”. Typ A edukacji seksualnej
w polskiej oświacie

ks. Marek Dziewiecki
Między mitami a prawdą

Maria Szweda
Kształtowanie sumienia (list)

Elżbieta Rogozińska−Zalewska
Błędne założenia

Alina Strzałkowska
Polska szkoła wychowania
prorodzinnego

Iwona Stanisławska
Wartość niezależna (list)

Beata Pisarczyk
Kompromis w małżeństwie
– czy to możliwe?

Selwana Barbara Szołek
Rady nie od parady.
Scenariusz zakończenia roku w przedszkolu

Wioletta Rafałowicz
Most. Scenariusz zakończenia roku szkolnego klas trzecich gimnazjum

Okładka: fot. iStockFoto