Miesięcznik Wychowawca - Deficyty rozwojowe u uczniów

wyszukiwarka

Redakcja Wychowawcy
ul. Mikołajska 17/19
30-027 Kraków
tel./fax (012) 423 23 24
E-mail:
redakcja@wychowawca.pl

Szybko minął czas wakacyjnego odpoczynku, czas wolny od stresów, szkolnych problemów i trudnego do uciszenia zgiełku. Z nowym rokiem szkolnym powraca codzienna rzeczywistość. Uczniowie stali się bardziej dorośli, pełni energii. Niejednemu z uczących towarzyszą pytania: "Czy sprostam przyjętemu zadaniu? Czy starczy mi cierpliwości i pomogę szczególnie tym wychowankom, którzy odbiegają od przeciętności: uczniom z dysgrafią i dysleksją, wiecznym wiercipiętom i tym, których ograniczają różnego typu zaburzenia rozwojowe?".

Rok 2003 został ogłoszony Rokiem Ludzi Niepełnosprawnych. Nowemu podejściu do problemu osób niepełnosprawnych sprzyja okres transformacji społeczno-rozwojowej. Zaczęto dopominać się o likwidowanie barier świadomościowych, społecznych, jak również architektonicznych.

Wiadomo, że największy wysiłek ponosi najbliższa rodzina, ponieważ trud opieki i wychowania dziecka niepełnosprawnego jest nieporównanie większy niż wtedy, gdy dziecko rozwija się normalnie. Uwrażliwienie społeczności na wsparcie w tej trudnej sytuacji może dokonywać się również w szkole. Nauczyciele zauważają potrzebę pomocy dzieciom, które nie są w stanie podołać przeciętnym wymaganiom, wiedzą, że uczniowie z dysfunkcją - to osoby, które mają prawo uczestniczyć we wszystkich wymiarach życia społecznego, także w procesie edukacji. O ten przywilej upomina się Ojciec św. Jan Paweł II w encyklice Laborem exercens.

Szkoła polska wraz z reformą edukacyjną rozszerza ideę nauczania integracyjnego. Mobilizuje niepełnosprawnych do samoakceptacji i umiejętności współdziałania. Tylko duża doza optymizmu i emocjonalnej odporności daje tym dzieciom szansę na zaspokojenie potrzeby rozwoju, pomimo różnych ograniczeń. Konieczne jest przy tym wychowanie dzieci, które będą towarzyszyły uczniom niepełnosprawnym. Od ich nastawienia: życzliwości lub niechęci, tolerancji lub jej braku będzie uzależniony proces integracyjny. Trzeba też pokonać uzasadnione niepokoje i lęki rodziców oraz całego grona pedagogicznego. Na dyskurs ze zwolennikami klas integracyjnych zdecydowała się p. Bożena Janosz, nauczycielka pracująca od 25 lat z dziećmi niepełnosprawnymi. Doświadczony pedagog specjalny dostrzega również pewne niebezpieczeństwa i niedomogi integracji (s. 23). Im bardziej dotyka nas ten problem, tym większe mamy prawo do wszystkich pytań i wątpliwości - twierdzi autorka polemiki.

Prosimy Czytelników o dyskusję nad tym problemem.

W nowym roku szkolnym życzymy naszym Czytelnikom, aby w trudnej pracy towarzyszyła im postawa nadziei. Jej wyrazicielem niech będą słowa Ks. Biskupa Edwarda Dajczaka z Pielgrzymki Nauczycieli (Częstochowa, 2 lipca 2003 r.): "Mam nadzieję, że ta pielgrzymka pomoże nam przekraczać ciągle na nowo progi nadziei i będziemy zbliżali się do tej postawy, którą zaproponował Yves Congar - jeden z największych teologów minionego wieku: ťSkoro słyszy się wezwanie, to nie chodzi o szansę powodzenia, ale o podjęcie działaniaŤ. I jest to w duchu ewangelicznej i bardzo "nauczycielskiej" przypowieści o siewcy. Jezus w tej przypowieści - która winna być bliska nauczycielowi - przypominał, że nagradzane nie są wyniki, a raczej wysiłek, praca, trud i niezwykle istotna cecha wychowawcy - nadzieja".