"Nasze serca istnieją dla Ciebie, Boże, i nie zaznają spokoju, dopóki nie spoczną w Tobie" - to wypowiedź św. Augustyna, który po wielu latach błądzenia odnalazł Boga.
Młodość często bywa buntownicza, neguje tradycje i wartości przekazywane w domu rodzinnym. Lata młodzieńcze rzadko są wolne od przeżywania dramatycznych duchowych rozterek. Wiara zasiewana przez rodziców w dziecięcych sercach bywa tylko do czasu posłusznym spełnianiem ich oczekiwań. Zdarza się, że jest odbiciem ich wiary. Jednak, aby doświadczyć prawdziwej bliskości Boga i pragnienia Jego obecności, trzeba czegoś szczególnego - trzeba osobiście odpowiedzieć na wyzwanie i świadomie przyjąć Go jako swego Pana. Doświadczenie tej łaski jest wielką tajemnicą, bo tylko Bóg potrafi czytać w ludzkich sercach i wie, ile tam jest wiary i miłości.
Dlatego my - nauczyciele, wychowawcy i katecheci (świeccy i duchowni) możemy tylko wzbudzać u wychowanków pragnienie poszukiwania drogi wiodącej do Boga. Czy ich serca wypełni prawdziwy pokój, miłość i spełniona radość? To pytanie pozostanie otwarte. Możemy tylko stwarzać sytuacje, które będą mobilizowały naszych uczniów do refleksji nad życiem, jego celem i sensem. Jedną z takich sytuacji są rekolekcje. To czas przemiany człowieka, czas zastanowienia się nad swoimi słabościami, czas skruchy i wzbudzenie pragnienia życia z Bogiem. Czy jednak ten dany czas (w wielu szkołach wolny od nauki) zostanie tak właśnie wykorzystany? Czy dojdzie do zmian w nastawieniu do życia - choćby u niektórych naszych podopiecznych? Czy potrafią odwrócić się od nowoczesnych (często destrukcyjnych) trendów, które utrudniają odkrywanie Bożego wobec nich planu? I wreszcie, czy potrafią wsłuchać się w Słowo Boże głoszone podczas dni rekolekcyjnych?
Ta troska przewija się w nadesłanych wypowiedziach katechetów i nauczycieli. Wielu z Was dzieli się swoimi doświadczeniami i sukcesami, choć niektórzy wyrażają zaniepokojenie. Dlatego organizatorzy rekolekcji, nierzadko odstępując od tradycyjnie głoszonych nauk rekolekcyjnych, szukają nowych form i skłaniają się do wprowadzenia metod aktywizujących: wywiady, debaty, wycieczki, prace plastyczne, konkursy, dramy itp.
Są jednak i takie głosy, które skłaniają się do dawnych, wypróbowanych sposobów, twierdząc, że tylko one stwarzają możliwość wyrażania dziękczynienia, uwielbienia Boga, modlitwy. Zwolennicy tradycyjnych rekolekcji są nawet zdania, że spotkania powinny odbywać się nie w szkole, i nawet nie w salkach katechetycznych, ale wyłącznie w Kościele - najlepiej razem z rodzicami (por. ks. Wojciech Żmudziński SJ, Spektakl czy szkolne rekolekcje, "Katecheta" nr 11/2003). Tak przeżywali czas rekolekcji wielkopostnych nasi rodzice i pamięta je starsze pokolenie. Świadectwo rozmodlonych rodziców i Kościół - dom Boży (z kolorowymi witrażami, aromatem kadzidła, organową muzyką) stwarzają niepowtarzalny, wyjątkowy klimat, w którym łatwiej aniżeli w szkolnej sali odczuć delikatne dotknięcie Boga.
Tak więc wśród wielu propozycji "udoskonalających" szkolne rekolekcje nie powinno zabraknąć (choć po części) tych tradycyjnych, dzięki którym zostaną stworzone warunki dla osobistej kontemplacji, wyciszenia i modlitwy. Bowiem "cała ludzka tęsknota jest w istocie tęsknotą za Bogiem" (J. W. Goethe).

temat numeru:
Sposób na szkolne rekolekcje

W numerze 02/2004:

ks. Jan Szpet
Rekolekcje wielkopostne
w życiu szkoły

Joanna Makaruk
Wolność w prawdzie

s. M. Urszula Kłusek SAC
Bajki dla dorastających?

Janusz T. Skotarczak
Rekolekcje szkolne
- (zapiski katechety)

Ks. Witold Jedynak
Wspólny obowiązek