Scenariusz zajęć integracyjnych dla uczniów klas III – IV SP

Czas trwania: 60 minut.
Cel ogólny: Wdrażanie uczniów do radzenia sobie z przejawami agresji w życiu codziennym.
Cele szczegółowe zoperacjonalizowane:

1. Uczniowie będą umieli poprawnie komunikować się między sobą.
2. Odróżnią zachowanie poprawne i złe ze społecznego punktu widzenia.
3. Wybiorą zachowania, które służą ich dobremu funkcjonowaniu w grupie.
4. Ustalą, co jest dla nich dobre, co zrobić, by czuć się lepiej.
5. Dowiedzą się, skąd się bierze agresja.
6. Zdecydują, co zapisać koledze w recepcie na dobre zachowanie.
7. Znajdą sposoby, jak przeciwdziałać agresji.

Środki dydaktyczne:
„Buźki” z nastrojami, sylwetki drzew, karta pracy (pytania konkursowe), blankiet recept, kartki ze zdaniami, rekwizyty do inscenizacji.

Metody:
Poszukująca:
– metoda problemowa; organizowanie warunków do samodzielnego rozwiązywania problemów;
– „recepty”, rozsypanki zdaniowe, karty pracy, dokonywanie wyborów, ich uzasadnianie, określenie nastroju.
Podająca:
– objaśnienia, słowna ocena wykonywanej pracy, odczytywanie zdań, pytania konkursowe.
Praktycznego działania:
– tworzenie grup, wypisywanie „recept”, wybieranie napisów i przyklejanie do drzewa dobra i zła, drama.
Formy pracy: zbiorowa, indywidualna, grupowa.

Przebieg:
1) Wprowadzenie
– Zaproszenie do kręgu, wyjaśnienie tematu.
– Przywitanie się („Puszczenie iskierki przyjaźni”).
– Zabawa ruchowa „Słuchanie oczami”, „Jaką minę robisz?”.
2) Ustalenie nastroju i omówienie sposobu oceny zajęcia.
– Na tablicy rozwieszamy: trzy „buźki“ – smutną, wesołą, obojętną.
3) Obejrzenie pięciu krótkich scenek zaprezentowanych przez uczniów z innej klasy i wcześniej przygotowanych z nauczycielem, w których widoczne są różnorodne przejawy agresji.
 Bójka dwóch chłopców.
 Odmowa pożyczenia mazaków.
 Obgadywanie koleżanki.
 Mama zabrania długiego oglądania telewizji.
 Nauczyciel pomija jednego z uczniów podczas nagradzania.
4) Omówienie krótkich inscenizacji.
– Jakie uczucia targały bohaterami?
– Jak wyrażali swoją złość?
– Jak wyrażacie swój gniew i złość (słowami, ciałem)?
– Czy ją tłumicie?
– Jak wyrażacie złość wobec dorosłych, a jak wobec dzieci?
– Jak nazywa się zachowanie, które polega na wyładowaniu gniewu na osobach lub rzeczach?
– Jakie towarzyszą jej uczucia?
– Czy są to uczucia przyjemne?
– Co wywołuje agresję?
– Kiedy czuję złość?
– Jak często mówię o swoich uczuciach?
– Co dzieje się z ludźmi, którzy o nich nie mówią?
– Jak zareagować na czyjąś agresję?
– Co można zrobić, żeby przekształcić agresję w zachowanie pozytywne?
5) Inscenizowanie wybranej scenki przez uczniów ze zmianą zachowań
6) „Drzewo dobra i zła”.
 Przyklejanie do drzewa kartek ze zdaniami. Uzasadnianie wyboru, korygowanie przez nauczyciela: „Umieściłem to zdanie na „drzewie dobra” dlatego, że................”.

Kartki ze zdaniami:
 Na agresję odpowiedz agresją.
 Nigdy nie przebaczaj.
 Rób zawsze to, na co masz ochotę, bez względu na wszystkich.
 Za wszelką cenę staraj się wygrać.
 Przyglądaj się spokojnie, gdy ktoś cierpi. Dobrze, że to nie ty.
 Słowa nie obrażają i nie zadają bólu.
 To inni są winni.
 Liczy się tylko twoje prawo do bycia szczęśliwym.
 Nic złego nie zrobiłem.
 Współczuj, gdy ktoś cierpi.
 Zanim ocenisz innych, spójrz na siebie.
 Zanim powiesz przykre słowo lub podniesiesz rękę – pomyśl.
 Nie tłum złości i żalu.
 Mów o tym, co czujesz.
 Inni też mają prawo do szczęścia.
 Nazywaj rzeczy po imieniu i mów dokładnie, o co ci chodzi.
 Swoje niezadowolenie okazuj w taki sposób, aby nie krzywdzić innych.
 Szanujesz innych, inni szanują ciebie.

7) Zabawa „Mocowanie na kciuki” lub „Przepychanie”.
8) Recepta – uzupełnianie blankietu recepty dla kolegi, który przejawia zbyt często zachowanie agresywne.
l Próba zaprezentowania scenki dramowej z wręczeniem recepty „lekarz – pacjent” (podkreślenie, że warunkiem poprawy stanu chorego jest jego chęć i zaangażowanie).
9) Ocena zajęć (buźki).
10) Pożegnanie – zabawa ruchowa.

Iwona Czeczot

Literatura:
1. Gry i zabawy interakcyjne dla dzieci i młodzieży – K. W. Vogel.
2. Grupa bawi się i pracuje – A. Tokarczuk.
3. Lęk gniew agresja – J. Ranschburg.