W polskiej zreformowanej szkole problematyka HIV/AIDS została włączona do podstawy programowej kształcenia ogólnego zajęć edukacyjnych "Wychowanie do życia w rodzinie" (Dz. U. z 21 maja 2001 r. Nr 61, poz. 625)

1. Podstawy prawne "wychowania do życia w rodzinie"

- Ustawa z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży; art. 4 ust. 3 (Dz. U. Nr 17, poz. 78).

- Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 sierpnia 1999 r. W sprawie sposobu nauczania szkolnego oraz zakresu treści dotyczących wiedzy o życiu seksualnym człowieka, o zasadach świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, o wartości rodziny, życia w fazie prenatalnej o metodach i środkach świadomej prokreacji (Dz. U. Nr 67 poz. 756).

- Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 roku w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego, kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół oraz kształcenia w profilach w liceach profilowanych.

2. Programy i podręczniki

    Treści z podstawy programowej zostały przełożone na hasła zamieszczone w programach szkolnych. Autorzy programów dla gimnazjów i szkół ponadpodstawowych uwzględniają aspekt medyczny, psychologiczny i społeczny zagadnień związanych z profilaktyką HIV oraz postawą wobec chorych na AIDS. Powyższe zadanie przejęli autorzy podręczników, przekazując wiedzę w sposób dostosowany do możliwości percepcyjnych uczniów, aby zrealizować następujące cele edukacyjne:

-dostarczyć podstawowe informacje o HIV/AIDS,
-nauczyć, jak uniknąć zagrożenia,
-poinformować o formach bezpiecznego kontaktu z zakażonymi,
-pomóc w kształtowaniu akceptującej postawy wobec żyjących z HIV i chorych na AIDS,
-zmobilizować do samodzielnych przemyśleń i dokonywania odpowiedzialnych wyborów w zakresie współżycia seksualnego.

3. Tak zwany "bezpieczny seks"

W większości programów i podręczników autorzy obalają mit o tzw. bezpiecznym seksie. Słowo "bezpieczny" oznacza: "pewny, niczym nie zagrożony", zatem i chroniący przed zachorowaniem na AIDS. Wiadomo jednak, że dane statystyczne dotyczące zawodności prezerwatyw nie są zbyt optymistyczne. Nie wolno zatajać prawdy, bo brak rzetelnych informacji w tej dziedzinie może okazać się tragiczny w skutkach.

4. Wiedza a zachowania młodzieży:

    "Wielu naukowców udowadnia niezbicie, że poziom wiedzy jest nisko skorelowany z zachowaniem (w Polsce m.in. prof. Barbara Woynarowska), i że programy skierowane na powiększenie wiedzy uczniów rzeczywiście ją powiększają, ale nie wpływają w sposób znaczący na wzrost wstrzemięźliwości seksualnej lub stosowania środków antykoncepcyjnych. A więc sama wiedza nie wystarcza (...) a programy skutecznie wpływające na postawy i zachowania młodzieży to te, które motywują do dokonywania odpowiedzialnych wyborów.
    Jak więc pomóc młodzieży w wyborze właściwych dróg? Profilaktyka wymaga podejścia interdyscyplinarnego; dostarczenie wiedzy z: epidemiologii, medycyny, psychologii, pedagogiki i etyki. Istotnym jest nie tylko co przekazać, ale też jak to zrobić. I tu ważną rolę odgrywają osobowość i postawa prowadzącego zajęcia. Nie jest możliwy taki "idealny" wychowawca, który przekazując wiedzę naukową, nie opowiadałby się jednocześnie za wartościowaniem. Nawet gdyby próbował uciec od trudnych tematów, to młodzież i tak wcześniej czy później je poruszy, bo jest na etapie poszukiwania i wyboru dróg życiowych. "Bezstronne przedstawianie kontrowersyjnych tematów jest niebezpieczne, bo stanowi formę, być może nieświadomego, kamuflażu i otwiera drogę do manipulacji młodymi ludźmi. Może nawet jego stanowisko byłoby moralnie słusznie, ale tylko w wypadku, gdyby faktycznie każda z alternatywnych dróg prowadziła do równego dobra. Zatem próba niewartościowania wyborów też jest wartościowaniem, gdyż owocuje przekazem wychowawczym, że w zasadzie wszystko jedno co zrobisz, którą drogę wybierzesz; obie drogi są równorzędne" 1.
    Taką postawę nauczyciela-wychowawcy dr psycholog Wanda Sztander nazywa "okrucieństwem zawezwania":
    "(...) Wiele książek należy do tego rodzaju przekazu dla nastolatków, który w sprawie zachowań i wyborów seksualnych z nonszalancką powagą oferuje całkowity relatywizm moralny: otóż jedni sądzą tak, inni inaczej. Ty musisz sobie wyrobić własne zdanie. Jedni uważają, że aborcja jest niemoralna, inni, że to sprawa między kobietą i lekarzem. Jedni uważają, że z seksem trzeba poczekać, inni, że nie, jeśli chce się być blisko z ukochaną osobą. Jedni onanizują się kilka razy dziennie, inni wcale. To twoja decyzja. Tak naprawdę znaczenie ma tylko to, co robisz w zgodzie z sobą. Wybór należy do ciebie. Wybór należy do ciebie, który masz między 13 a 15 lat... Właściwie ten sposób stawiania sprawy nie tyle oburza mnie, co zasmuca okrucieństwem zawezwania. Decyzje, które dorosłemu człowiekowi są w stanie spędzać sen z powiek, wymagają integracji różnych sfer życia wewnętrznego i dojrzałej analizy umysłowej - kwitowane są nonszalanckim: wszystko jedno.     W sprawach seksu sam wybierasz, co ci odpowiada, a co nie.
    Gdzie znaleźć oparcie, gdy autorytety mówią, że to i tamto nie ma znaczenia?
Człowiek przecież potrzebuje nadawać znaczenie temu, co wybiera i co robi. Jeśli seks oznaczymy wyłącznie jako coś zdrowego i przyjemnego, dlaczego miałyby go nie używać nagminnie znudzone, zbuntowane, sfrustrowane lub pozbawione swoich zagonionych w życiu rodziców nastolatki?" 2.

5. Profilaktyka i promocja zdrowego stylu życia w podręcznikach z "Wychowania do życia w rodzinie".

    Treści programowe i sposób realizacji zajęć edukacyjnych "Wychowanie do życia w rodzinie" zostały starannie przygotowane przez Zespół Opiniodawczo-Doradczy Ministerstwa Edukacji Narodowej. Integralne ujęcie ludzkiej seksualności to charakterystyczny rys polskiego programu. Ich charakter odbiega od wielu zachodnich programów w zakresie edukacji seksualnej.
    Również zagadnienie profilaktyki HIV/AIDS w programach szkolnych i podręcznikach zostało potraktowane szerzej, nie tylko w aspekcie biologiczno-medycznym.

Teresa Król