Cele:

  • Zapoznanie uczniów z rozwojem wewnątrzmacicznym dziecka.
  • Kształtowanie pozytywnego stosunku do nowo rozwijającego się życia. Budzenie szacunku wobec "cudu istnienia", doskonałości budowy i funkcjonowania organizmu ludzkiego od poczęcia.
  • Kształcenie postawy odpowiedzialności za rozwój poczętego życia.
  • Zwrócenie uwagi na wartości najistotniejsze dla życia (uczeń formułuje własne credo).
  • Umacnianie pozytywnego obrazu własnej osoby.
  • Zwiększenie identyfikacji z poczuciem bycia w przyszłości rodzicem.

Metody i techniki:
l projekcja filmu, miniankieta, list, miniwykład.

Środki:

  • Słownik łacińsko-polski, PWN, Warszawa 1981, s. 131.
  • Słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 1978, s. 1042.
  • Tekst z Księgi Mądrości (7,1-6). Biblia Tysiąclecia.
  • Film wideo "Człowiek od poczęcia" (1) z serii Człowiek - Miłość - Rodzina.
  • Modele dziecka w wewnątrzmacicznej fazie życia.
  • Kaseta z muzyką relaksacyjną, magnetofon.
  • Podręcznik "Wędrując ku dorosłości", red. T. Król, Kraków 1999.
  • Tekst "Desideraty".

Przebieg zajęć:

I. Wprowadzenie:

1. Nauczyciel: Jednym z celów współżycia małżeńskiego jest prokreacja - czyli przekazywanie życia. Przyjrzyjmy się teraz jednemu z najwspanialszych cudów, który zdarza się na świecie, a w którym człowiek z racji tego, że został stworzony jako mężczyzna i niewiasta może mieć swój udział - w cudzie przekazywania życia. Zobaczmy, jaką drogę przebędzie dziecko każdego i każdej z Was, zanim będzie mogło żyć samodzielnie, poza organizmem matki, i jaką przebył każdy z nas.

2. Odczytanie fragmentu z Księgi Mądrości (7,1-6)

II. Tok lekcji:

  1. Nauczyciel: Każdy człowiek rozwija się od czegoś, co miało wielkość kropki do czegoś tak wspaniałego i cudownie ukształtowanego, jak niemowlę. W pierwszej chwili swojego zaistnienia każde dziecko ma kształt okrągły - jak planeta Ziemia, jest wielkości ukłucia szpilki (to wielkość komórki jajowej). Procesy, które wtedy się rozpoczynają, są fascynujące. Popatrzmy teraz na fragmenty filmu ukazującego ten proces.
  2. Emisja wybranych fragmentów filmu "Człowiek od poczęcia".
  3. Prezentacja modeli dziecka w kolejnych fazach życia wewnątrzmacicznego (porównanie wielkości).
  4. Ćwiczenie. Uczniowie siedząc w kręgu odpowiadają pisemnie na dwa pytania:

    - Jakie cechy wyglądu własnego chciałbym "przekazać" mojemu dziecku?
    - Jakie cechy charakteru chciałbym, przekazać jako dziedzictwo mojemu dziecku?

  5. Rundka w kole - uczniowie kolejno prezentują swoje wypowiedzi.
    Nauczyciel: To, co powiedzieliśmy sobie przed chwilą, pozostaje jedynie w sferze życzeń, bo nie mamy wpływu na to, w jaki sposób połączą się geny. Natomiast możemy dziecku przekazać określony świat wartości.
  6. Nauczyciel: Kto z Was wie, co oznacza słowo "credo"? (nauczyciel prosi uczniów o odnalezienie w słownikach).
    Słownik łacińsko-polski: "Credo - powierzyć coś komuś, oddać w opiekę, uważać coś za prawdę".
    Słownik języka polskiego: "Kredo - w katolicyzmie wyznanie wiary; zbiór głównych zasad wiary; w przenośni: poglądy, przekonania, zasady wyznawane, sformułowane przez kogoś".
  7. Nauczyciel: Zastanówmy się teraz, jakie wartości, które sam uważasz za najważniejsze, chciałbyś (chciałabyś) przekazać swojemu dziecku?
    Polecenie: Ułóż list do własnego dziecka, syna lub córki, omawiający sprawy dla ciebie najważniejsze "MOJE CREDO". Wyobraź sobie, że jesteś w sytuacji osoby, której nie będzie dane dożyć "wprowadzenia" własnego dziecka w życie dorosłe. Napisz do Niego list o sprawach dla Ciebie najważniejszych, o tym czym powinno się kierować w życiu, na jakich wartościach powinno je budować, dokąd zmierzać, czego szukać, by życie Go nie zawiodło, by było szczęśliwe.
  8. Praca samodzielna uczniów na tle muzyki relaksacyjnej. Odczytanie listów przez chętne osoby.

III. Zakończenie: prezentacja "Desideraty":

Anonimowy tekst z 1692 roku, znaleziony w starym kościele Św. Pawła w Baltimore, który nosi tytuł: "Desiderata". Tekst ten stanowi swoiste "Credo" życiowe.

DESIDERATA

ç Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.

ç O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie, bądź na dobrej stopie ze wszystkimi.

ç Wypowiadaj swą prawdę jasno i spokojnie i wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść. Unikaj głośnych i napastliwych, są udręką ducha. Porównując się z innymi, możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze bowiem znajdziesz gorszych i lepszych od siebie.

ç Niech twoje osiągnięcia, zarówno jak i plany, będą dla ciebie źródłem radości. Wykonuj swą pracę z sercem, jakkolwiek byłaby skromna; ją jedynie posiadasz w zmiennych kolejach losu.

ç Bądź ostrożny w interesach, na świecie bowiem pełno oszustwa, niech ci to jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty. Wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie jest pełne heroizmu.

ç Bądź sobą, zwłaszcza nie udawaj uczucia, ani nie podchodź cynicznie do miłości, albowiem wobec oschłości i rozczarowań ona jest wieczna jak trawa. Przyjmij spokojnie, co ci lata doradzają, z wdziękiem wyrzekając się spraw młodości. Rozwijaj siłę ducha, aby mogła cię osłonić w nagłym nieszczęściu. Nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.

ç Obok zdrowej dyscypliny bądź dla siebie łagodny. Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy. Masz prawo być tutaj. I czy to jest dla ciebie jasne czy nie, wszechświat jest bez wątpienia na dobrej drodze. Tak więc żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek się trudnisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia. W zgiełku i pomieszaniu życia zachowaj spokój ze swą duszą. Przy całej złudności i znoju i rozwianych marzeniach jest to piękny świat.

ç Bądź uważny. Dąż do szczęścia.

Iwona Kokczyńska
Iwona Kokczyńska - pedagog szkolny, nauczyciel terapii pedagogicznej,
nauczyciel wychowania do życia w rodzinie w Szkole Podstawowej w Ksawerowie