Piosenka M. Grechuty:
"Ile razem dróg przebytych... "

Konferansjer 1

W ogrodzie radości jest tak cicho, że słychać własne myśli spadające na ziemię. Aż trudno znaleźć ścieżkę. A tu ścieżka ściele się sama. To nic, że przed każdym inna. Ktoś słucha nocą sowy, która pohukuje w koronie dębu, ktoś karmi sikorki zlatujące do okien, kogoś uszczęśliwił widok saren buszujących w jesiennych badylach nad zalewem, jakiś Mały Książę szuka utraconej róży... Rozmaite są ścieżki, którymi chodzi zachwyt, ale najszersza z nich to ogród radości, w którym wszystko kwitnie, rośnie i żyje, i... nie jest zniszczone ręką człowieka.

Mały Książę

Chciałbym, abyście choć przez chwilę zwrócili uwagę na głosy, w które przestaliście się już wsłuchiwać. Na te głosy, które istnieją w nas samych i mówią nam o niebie błękitnym i o czystym powietrzu, o snach i biciu serca, o pragnieniu bliskości drugiego człowieka, wspólnego płaczu, uśmiechu, wzajemnego uścisku, o zadziwiającej miłości i o dobroci oraz wielkości i potędze słowa.

Recytator 1

Halo!
To ja,
Życiowa oferma.
Nie umiem się zmienić w motyla.
Nie mogę się
od ziemi oderwać.
Halo!
Proszę nie odkładać
słuchawki!
To wcale nie łatwo
tak sobie odfrunąć
i zostawić świat...

Recytator 2

Być motylem...
obudzić się na zielonej łące
i wykąpać w kropelce rosy
Być motylem...
usiąść na płatku różowej stokrotki
i ukoić się jej zapachem
Być motylem...
zatańczyć z wiatrem wśród
obłoków
i podarować słońcu uśmiech
Być motylem...
zachwycać swym pięknem kogoś
obcego
usiąść na ramieniu i szepnąć
do ucha
- popatrz, jaki świat jest piękny!

Konferansjer 2

Kiedy człowiek kocha ludzi, słucha ich i otwiera się na ich potrzeby, wówczas jego słowa rosną przy drodze jak kwiaty. Takie słowa prowadzą człowieka do domu. Przechodzą z ust do ust i znajdują mieszkanie w sercu.

Konferansjer 1

"Widzisz, te kwiaty rosną dla ciebie"
- mówi trzymając ją za rękę,
a ona wierzyła, bo każdy płatek
przesiąknięty był jego zapachem.
"Spójrz, te rozłożyste gałęzie to
dla nas"
- dodał siadając w ich cieniu,
a ona wiedziała, bo właśnie wtedy
kładła głowę na jego ramieniu.
I dalej wierzy choć niestety sama
chodzi po ścieżkach znanych
im dwojgu,
i ciągle czeka, choć już tylko drzewa
tulą ją...
i nie zostawi tego ogrodu
na pastwę chwastów, zdradnego
powoju,
codziennie będzie te dni
pielęgnować
chociażby wszystko było ułudą.

Mały Książę:

Jestem Mały Książę. Ucieszyłem się, gdy na mojej planecie pojawił się dziwny kiełek nieznanej mi rośliny, a kiedy rozwinęła się z niego piękna róża, poczułem się kimś nowym. Zaczęło się bowiem we mnie coś rodzić, coś, czego przedtem nie znałem - wspaniałe uczucie szczęścia.

Recytator 3

Tyle jest niewiadomych w mym życiu. Powiedz mi, Mały Książę, "w jaki sposób mogę uczynić to, co powinienem czynić?".

Mały Książę

Wzrastając tam, gdzie jesteś,
w chwili, którą przeżywasz,
z osobami, które cię otaczają...
... jak drzewo.

Piosenka K. Sobczyk "Mały Książę"

Recytator 4

Drzewo,
drzewo mocne i piękne.
Zanurz swoje korzenie w ziemi,
bez korzeni i ziemi nie mogłobyś żyć.
Wystrzel swoimi gałęziami w niebo,
bez gałęzi i nieba nie mogłobyś
przetrwać.
Drzewo, mój przyjacielu, rośnij
dla siebie,
rośnij dla mnie,
rośnij dla innych ludzi,
bo potrzebujemy ciebie,
aby oddychać i ogrzewać się,
aby żyć.
Nie jesteś samo na świecie.

Recytator 5

Wiesz...
Mój cudowny świat
Pachnie konwaliami
I maciejką w ogródku
Pachnie świeżym chlebem
I plackiem z jabłkami
Babcia przy stole
Tak ciepło się uśmiecha.
Psina wesoło merda ogonem
Tata z bratem w piłkę gra
słońce już zachodzi
czerwień miesza się z błękitem.
Piosenka E. Geppert "Zamiast"

Recytator 6

"<<Cóż wiesz o pięknem?... >>
<<... Kształtem jest Miłości>> -
kształtem miłości piękno jest - i tyle,
[... ]
i każdy - każdy z nas - tym piękna
pyłem".

Recytator 7

Ile piękna przypada
na głowę jednego człowieka
na kuli ziemskiej...

Recytator 1

Tu wolno się śmiać!
Powiadają,
że ludzie przestali się śmiać.
Na ulicach miast, na domach,
na samochodach, pociągach,
nad kasami i okienkami,
w pokojach...
wszędzie można spotkać napis
wypisany wielkimi literami:
"Tutaj nie wolno się śmiać!"
Zdaje się,
że śmiech się wyprowadził,
ponieważ w człowieku wraz
z miłością
została pogrzebana i radość.
Wnętrza ludzi poumierały z zimna!
Nie rób kwaśnej miny!
Nie snuj się po świecie z nosem
spuszczonym na kwintę!
Ze śmiechem przechadzaj się po
swym domu, ulicach.
Serdeczny, zdrowy śmiech - to coś,
czego najbardziej nam potrzeba.
Śmiech czyni wolnym
i szczęśliwym.

Piosenka (gitara):
"Piosenka o śmiechu".

Recytator 2

Czy człowiek dla przyrody,
czy dla niego przyroda?
Kłóciła się ostro
uczonych grupa młoda.
W spór ten tak ważny
wmieszało się dziecko i rzekło:
"Przyroda się bez was obejdzie,
wy bez niej zginiecie!
Tyle lat żyjecie
i o tym nie wiecie?"

Recytator 3

Nie odchodź, nie opuszczaj nas, smutna strono piękna!

Recytator 4

Jesteś, mój świecie:
- otwarte okno
zielenieje lipcem
radość (delikatna
pomarszczona ręka
układa firankę)
co jeszcze?
- okruchy słońca
odbite na szybie
i ta dziwna cisza
wystarczy!
Szeroki parapet
nie pomieści doniczek życzeń
czy trzeba więcej słów
opakowanych w milczenie jaskółek
co pod strzechą ulepiły
gniazdko szczęścia
i tylko
podziękowanie
błękitnieje ciągle
z uporem ostatniej
nie skoszonej trawy
mój cudowny mały
świat.

Recytator 5

Byli szczęśliwi
dawniej poeci
Świat był jak drzewo
a oni jak dzieci.

Konferansjer 2

Drogi współczesny człowieku,
Który jesteś tak społeczny
i którego usta tak wiele mówią
o bliźnim:
jaki jest twój stosunek
do życia i świata,
do całej otaczającej nas
przyrody, do... człowieka?!
Jesteś kimś nowym,
kiedy patrzysz na ludzi i rzeczy
czystym i ciepłym spojrzeniem,
kiedy umiesz jeszcze cieszyć się
z polnych kwiatów
rosnących przy drodze twojego życia.
Jesteś kimś nowym! Pamiętaj!

Recytator 6

Był sobie punkt
- ogród radości
ze śmiechem dzieci
i zapachem traw
Na ławce siedzą
zmęczeni ludzie
i myślą...
myślą...
O nowych problemach,
o dniach mijających
i chwilach cierpienia.
Żywot ciężki
człowieka czeka
koleje losów
zakrętów pełna.
A jego kres
w sens się przyobleka.

Mały Książę

Dzisiejsza rozmowa uświadomiła mi, że Ziemia jest nie tylko piękna, ale i bardzo skomplikowana. Wciąż trzeba na niej dokonywać wyborów. Nie zawsze jest to łatwe. Ja jednak dokonałem wyboru. Wracam na swoją planetę do róży... Opuszczam Was ze smutkiem, bo chyba i Wy zostaliście moimi przyjaciółmi. Piękny ten ogród radości!

Recytator 7

Mój świat jest cudowny,
jak zachód słońca na morzu.
Jest cudowny,
jak poranna rosa,
która spada z liści na trawę
rozświetloną promykiem słońca.
Jest tak cudowny,
jak bajka o kopciuszku.
Mój świat jest pokryty
delikatną powłoką wspomnień,
które przybywają z godziny
na godzinę.
Jest dokładny,
jak stukanie zegara w chacie
matki natury.
Jest zamknięty na cztery spusty.
Gdy ktoś chce go poznać,
musi posiadać do niego klucz.
Tym kluczem jest idea istnienia
oraz zrozumienie świata.
A przede wszystkim poezja.

Piosenka Starego Dobrego Małżeństwa "Pieśń na wyjście"

Dekoracja:

dwa boczne ekrany, jeden symbolizujący okno w ciągu dnia, drugi - okno nocą. Pośrodku pniaczki, na których siedzą recytujący, wszystko w kwiatach, w górze - kolorowe światła. W centralnym punkcie siedzi Mały Książę, z boków konferansjerzy.

W programie wykorzystano teksty:
- autorstwa naszych dzieci;
- wiersze k. Jana Twardowskiego i Tadeusza Różewicza;
- sentencje i fragmenty utworów Bruno Ferrero i Phila Bosmansa.

Scenariusz:
Aleksandra Kłoś i Beata Kubiec

Scenografia:
Róża Ryczek i Beata Marzec

Beata Kubiec